Doqumentage Choquolage

Alpha Flight 4: Fairies en ‘fairies’

noreply@blogger.com (Choquolage) — Tue, 19 Jun 2007 10:55:00 +0000

Noch Byrne’s sterke en toendertijd revolutionaire run op Alpha Flight, noch de dood van Guardian, noch de bizarre wendingen die de serie met elke nieuwe schrijver nam zullen uiteindelijk zijn waar Alpha Flight om bekend zal staan.

Alpha Flight zal altijd bekend staan omdat het met Northstar de eerste homosexuele superheld had! Dit krijgt echter weer een bittere nasmaak als je weet hoe hier door Marvel mee om is gegaan. Byrne wilde Alpha Flight namelijk realistischer maken dan bijvoorbeeld Avengers en bedacht dat Northstar homosexueel was. De toenmalige editor-in-chief Jim Shooter (kijk maar hoe evil hij op de foto is) had echter bepaald dat er geen homosexualiteit bestond in het Marvel universum. Byrne kon het niet expliciet zeggen maar met subtiele hints mocht hij Northstars homosexualiteit toch duidelijk te maken. Daarna volgde Bill Mantlo hem op als schrijver en gaf hij Northstar een mysterieuze ziekte. Later werd bekend dat hij het bedoeld had als AIDS en hem hier in nummer 50 aan wilde laten sterven. Maar een editor keurde dit af en Mantlo maakte van Northstar een elf die ziek was omdat hij te lang van zijn thuisland gescheiden was. Hij was dus geen 'fairy' maar een fairy. Dit werd uiteindelijk geretconned (zie post over retcon).

Op een gegeven moment trad de (zeer gehate) Jim Shooter af en bepaalde toenmalig AF schrijver Scott Lobdell dat het tijd was dat Northstar uit de kast kwam. Dit was pas in 1992 terwijl al vanaf 1982 duidelijk was dat hij homo was! Met veel bombarie werd zijn coming out aangekondigd maar na dat nummer werd er eigenlijk nooit meer over gesproken. Tot Chris Claremont (die overigens een 60+ lesbienne en een 100+ bisexuele gedaanteveranderaarster een relatie en zelfs een kind lieten krijgen) hem in 2002 weer schreef als volwaardig lid van de X-men (ja, weer 10 jaar later). En deze keer werd zijn homosexualiteit zelfs besproken!

Alpha Flight is ondertussen alweer aan de 4e serie bezig (deze keer genaamd Omega Flight, nomen est omen?) maar of deze serie iets bijzonders zal toevoegen aan de comicwereld...? Dan zul je toch echt dit (extreem lelijke, door een protegé van Liefeld getekende) panel moeten toppen.

"I am GAY!" -You say it sister!-

Wel zielig dat hij moet wachten tot 2012 voordat hij een vriendje zal hebben.
En tot 2022 voor sex.

Alpha Flight 3: Elf-zombies, onsterfelijke achondroplasten en necro-transgenderfielen

noreply@blogger.com (Choquolage) — Tue, 12 Jun 2007 15:04:00 +0000

Byrne’s eerste 28 nummers zijn erg sterk en origineel maar de schrijvers die hem opvolgden hadden allemaal een compleet andere richting voor ogen met Alpha Flight. Dit is vooral te zien aan de veranderingen die de characters doormaakten.

Guardian ging dood. Maar hij kwam terug en zou niet zijn ontploft maar door één-of-andere tijdscheur zijn gezogen naar een andere planeet in het verleden waarna hij ingevroren werd en naar de aarde werd gestuurd zodat hij weer in zijn eigen tijd aan zou komen. Dit bleek echter een bullshit-verhaal (niet alleen in het echt maar ook in de comic) van een robot die zijn gedaante aan had genomen. Jaren later bleek dit echter toch de waarheid en bleek hij al die tijd te hebben geleefd. Daarna stierf hij weer, kwam hij terug, werd hij gekloond, stierf de kloon en tenslotte stierf hij weer. Huidige status: dood.

Snowbird kreeg een kind met een mens. Na een zwangerschap van enkele dagen werd het kind op antarctica geboren en bezeten door de geest van een daar honderden jaren eerder bevroren kapitein. Daarna nam Snowbird de vorm aan van Sasquatch en slachtte ze haar bezeten kind waarbij ze zelf ook stierf. De geest van de bevroren kapitein ontsnapte en nam later bezit van haar dode lichaam. Maar…

Sasquatch was al eerder geslacht door Snowbird en zijn lichaamloze ziel zweefde door een mystiek realm. Hij vond echter het zielloze lichaam van een vijand en wist zo terug te keren. Daar zag hij dat het door de bevroren kapitein bezeten lichaam van Snowbird Alpha Flight aanviel. Sasquatch ziel verhuist naar het lichaam van een robot, verslaat de kapitein en neemt bezit van het –nu lege- lichaam van Snowbird. Toen hij echter weer zijn menselijke vorm wilde aannemen ontdekte hij dat hij dan ook de menselijke –en dus vrouwelijke- vorm van Snowbird had. Later werd dat lichaam mannelijk gemaakt. Maar in feite zit hij nu dus nog steeds in het (aangepaste) dode lichaam van zijn vrouwelijke ex-teamlid dat nu ook weer leeft met haar zelfde lichaam (?). Een nieuwe vriendin zou een soort necro-transgenderfiel met bestiale neigingen moeten zijn.

Aurora en Northstar waren eerst mutanten. Daarna werd Aurora’s genetische make-up (Maybeline?) aangepast zodat ze technisch geen mutant meer was waarna zowel zij als Norhtstar elven bleken waarna toch niet waarna ze dood waren waarna ze zombies waren waarna ze nu ehhh…ik heb het eigenlijk een beetje opgegeven.

Puck bleek geen normale achondroplast maar geraakt door het vervloekte zwaard van een Arabische demon dat ervoor zorgt dat je krimpt (?!) en niet ouder wordt. Eigenlijk is het dus een 70-jarige reusachtige kerel. Moeilijke keuze; semi-onsterfelijke achondroplast of 70-jarige reus…

Shaman bleef gelukkig 20 jaar lang even saai.

Alpha Flight 2: Burn, baby burn! (or: And one shall surely die!)

noreply@blogger.com (Choquolage) — Tue, 05 Jun 2007 11:27:00 +0000

Begin jaren 80 had de dood net zijn intrede gedaan in het marvel
universum (zie ook hier). Als rond #10 van Alpha Flight de geruchten beginnen te klinken dat er iemand gaat sterven in #12, gaan de fans beredeneren welk team-lid dit moet zijn. Puck is een logische keuze aangezien hij geen krachten heeft en niet bepaald ‘cool’ is (het is een Saskatoonse achondroplast fer crying out loud!). Norhtstar is echter favoriet in de polls. Hij is een sacherijnige snob die niet eens in Alpha Flight wil zitten en heeft precies dezelfde krachten als zijn zus hetgeen hem ook nog eens overbodig maakt.

Maar Byrne zou Byrne niet zijn geweest als hij de lezers niet zou verassen met het ondenkbare (hij is inmiddels niet meer Byrne en verrast hooguit zichzelf nog). In #12 weet Alpha Flight de villains te verslaan (zoals verwacht) en verslaat Guardian in een zwaar beschadigd exo-skeleton battle-suit (hoe de hel vertaal je dat?) de main-villain (nou, gewoon, niet). Zo, dat is dat. Maar dan blijkt er nog één pagina waarin Guardian’s battle-suit kortsluiting krijgt en -samen met hem- explodeert! En, alsof het allemaal niet erg genoeg was ook nog voor de ogen van zijn vrouw. Nu kijkt de doorgewinterde (lees: blasé) comic-lezer hier niet meer zo van op, maar toen was het een grote shock. Lezers schreven dan ook massaal boze brieven waarvan de strekking meestal was dat het zo onlogisch was om de leider te laten sterven. Byrne’s reactie was steevast dat de dood in het echt ook onlogisch is en niemand veilig is.

Alpha Flight 12 werd een classic en de cover wordt in elke AF serie wel (op zijn minst) één keer geparodieerd/ge-tribute. Zie hier onder het origineel en volume 1 #129, volume 2 #12 en volume 3 #12.

Byrne zou later nog een tijd lang zeer succesvol Fantastic Four naar nieuwe hoogtes brengen en wordt nog later ‘meester van de re-vamp’ als hij onder andere Superman nieuw leven in blaast. Nog later wordt hij een soort parodie van zichzelf en noemt men hem ‘meester van de retcon’.
Voor alle niet-geeks; dat is bedoeld als belediging.

The coming of... Choquolage!

noreply@blogger.com (Choquolage) — Thu, 31 May 2007 10:31:00 +0000

In de langlopende comics zijn er nog steeds resten te vinden van de bizarre jaren 60 verzinsels. Zo heeft DC comics naast Superman, Superboy en Supergirl ook een aantal Superpets waarvan sommige tot niet al te lang geleden nog voorkwamen in de verhalen:

Krypto the Superdog

Streaky the Supercat

Comet the Superhorse

En zelfs Beppo the Supermonkey!

Ook Marvel comics heeft nog steeds zoiets, namelijk The Watchers, een buitenaards ras dat het universum bekijkt door middel van geavanceerde technologie. De Watcher die de aarde bekijkt heet Uatu en heeft een heilige eed gezworen om slechts te observeren en nooit in te grijpen (je begrijpt dat hij zich elke maand wel ergens mee bemoeit). De Watcher verschijnt in het Marvel universum wanneer een historische gebeurtenis zich afspeelt (vrij vaak dus).
“Nou, in vergelijking met sommige andere bizarre comic-verschijnsels valt dit toch wel mee” denk je misschien. Totdat je hem dus ziet.

The Watcher heeft niet echt het uiterlijk van een onsterfelijke hoogontwikkelde buitenaardse. Hij lijkt eerlijk gezegd meer op een net ontwaakte coma-patient met zwaar geatrofieerde ledematen en een verstopte hersen-drain.

De vraag is echter of hij er bij zijn eerste verschijnen beter of slechter uit zag.

"It's not what you think mom!"

Dit is meer een 42-jarige koorbal die na het binge drinken door zijn mede-ballen is overgehaald om naakt een duik te nemen in het -met ontharingscrème gevulde- bad en daarna stomdronken en high van de enigszins bedwelmende ontharingscrème nog net op tijd de gordijnen om zich heen heeft weten te slaan en nu zijn ouders te woord probeert te staan die net thuis zijn gekomen… of zoiets dan.

Anyway, dat hij aanwezig is bij de feestelijke opening van mijn nieuwe vernieuwde blog geeft wel aan hoe monumentaal dit werkelijk is. En nu kun jij zeggen dat je erbij was!

Alpha Flight 1: Byrne, baby Byrne! (or: What it’s all aboot eh?)

noreply@blogger.com (Choquolage) — Wed, 23 May 2007 15:45:00 +0000

Ik ben bezig met mijn jaarlijkse herlezen van de comic-serie Alpha Flight. De serie had een beetje een zwakke premisse. De premisse van X-men was dat het een school was, Fantastic Four was een familie van avonturiers en de Avengers waren individuele helden die met elkaar moesten omgaan in een team. Maar Alpha Flight was eigenlijk alleen maar een superhelden-team zoals elke andere, alleen dan in Canada. Waarom in Canada? Omdat de bedenker ervan uit Canada komt natuurlijk!

John Byrne, de bedenker, schrijver en tekenaar van de eerste 28 nummers van Alpha Flight kwam vers van zijn samenwerkingsverband met Chris Claremont. Die schreef de meest succesvolle X-men verhalen (van 1976 tot 1991, 16 jaar lang! Maar dat is een ander verhaal) zoals ‘The Dark Phoenix Saga’ en ‘Days of Future Past’ en Byrne tekende die. Byrne had duidelijk veel geleerd van Claremont’s schrijven en zijn run op AF was dan ook erg sterk. En hoewel de premise zwak was maakte hij er wel optimaal gebruik van. Je kon duidelijk merken dat de verhalen zich niet afspeelde in Amerika, zoals in alle andere comics. Belangrijke (en voor sommige misschien herkenbare) locaties werden gebruikt zoals de West Edmonton Mall [1] (toendertijd het grootste winkelcentrum van de wereld), de suburbs van Ottowa [2] en een Sarcee (Native American stam) reservaat [3].

Maar niet alleen de premisse was een beetje raar, ook door de verhalen was Alpha Flight een vreemde eend in de bijt. In de eerste 28 nummers kwamen de verschillende leden van de groep bijvoorbeeld zelden samen (in #1 en pas vanaf #24 weer) en richtten de nummers zich op één of een aantal leden. De characters leken op het eerste gezicht vrij standaard maar hadden ook allemaal iets dat ze anders maakte.

De leider Guardian lijkt een simpele patriottische Captain America of Captain Britain kloon (compleet met vlag) maar blijkt een onzekere wetenschapper die zijn rol als nationale held met tegenzin speelt.

Snowbird is het kind van een inuit godin en een mens, specifiek verwekt om de natuurlijke vijanden van de inuit-goden te bevechten. Deze zogenaamde great beasts hebben de meest briljante en onuitspreekbare namen als: Kariooq, Tolomaq, Ranaq, en Tanarag. De mythologische figuren in comics (zoals Thor en Hercules) waren voorheen vrijwel onkwetsbaar en altijd nobel en statig met respect voor de normale mens. Snowbird is echter een demi-godin en wist niet altijd een balans te vinden tussen haar menselijke en goddelijke kant (twee verschillende culturen enzo). Zo leerde ze haar menselijke (en vooral vrouwelijke) kant kennen toen ze verliefd werd op een mens. Toen het lichaam van haar baby bezeten werd door één of andere entiteit leerde ze echter ook haar onmenselijke kant kennen en slachtte ze haar kind. Ook bleek ze buiten de grenzen van Canada zeer kwetsbaar aangezien ze specifiek was gebonden aan Canada.

Sasquatch lijkt simpelweg een harige variant van De Hulk maar is een briljante wetenschapper die zichzelf expres bloot heeft gesteld aan gamma-straling om de krachten van De Hulk te krijgen maar niet de nadelen (een destructief onstopbaar monster worden). Later blijkt zijn transformatie een andere reden te hebben.

Aurora lijkt een simpele vamp maar blijkt aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis te lijden. Als Jeanne-Marie leefde ze jaren als preutse conservatieve non totdat haar Aurora persoonlijkheid naar boven kwam. Als deze persoonlijkheid kon ze vliegen, had ze supersnelheid en was ze een een liberale hedoniste en mannenverslindster.

Northstar is een arrogante Quebeciaan die Olympisch ski-kampioen was tot zijn mutante krachten (ook vliegen en supersnelheid) zich ontwikkelden en hem een oneerlijk voordeel gaven. Hij ontdekte later dat hij een tweelingzus had en werd alleen lid van Alpha Flight omdat zij dat werd. Al snel bleek dat hij zijn geheimen had (hij bleek lid te zijn geweest van de omstreden Front de Libération du Québec organisatie) en erg op zichzelf was.

Shaman is een -de naam zegt het misschien al een beetje- Native American Shaman. Een briljante chirurg die na de dood van zijn vrouw depressief werd en door de pratende schedel van zijn overgrootvader op het pad van de Indiaanse magie werd gebracht. Een -toendertijd zeker- tegen-stereotypisch beeld van de Native American als moderne, geslaagde niet-bittere, niet-alcoholist.

Okay, misschien lijkt Puck ook op het eerste gezicht niet standaard…Het is een achondroplastische ex-bouncer uit Saskatoon die eh…acrobatisch is. Dat zagen we niet eerder…met goede reden.

En dan is er Heather Hudson, de plain-Jane vrouw van Guardian. Een huisvrouw zonder krachten die niet tevreden is met een simpele ‘damsel-in-distress’ rol. Uiteindelijk trekt ze zelfs het kostuum van haar man aan en wordt de nieuwe leider van Alpha Flight.

The Postmodern Age 3: Retcon (of: Austen sucks)

noreply@blogger.com (Choquolage) — Sat, 14 Apr 2007 15:41:00 +0000

Een postmodern kenmerk in de ‘echte’ literatuur is dat er meer vrijheid wordt genomen met het verloop van tijd. Niet alleen gebruik van flashbacks en flashforwards zijn mogelijkheden maar ook kun je een verhaal achterstevoren vertellen (zoals in memento).

In comics is bijvoorbeeld het beginnen bij het eind al decennia lang een zeer gebruikelijke methode (openingshot: de held vastgebonden boven een vat zuur). Maar er is een groot verschil tussen comics en literatuur (ja ja ja, eigenlijk zijn er talloze verschillen, maar er is er maar 1 relevant voor mijn verhaal, zeikerd!) Comics is namelijk een serieel medium. Dat wil zeggen, meestal wordt een verhaal verteld in delen die op elkaar volgen en die elke maand uitkomen.

Een fenomeen dat comic-lezers dan ook vaak bezig houdt is continuïteit. Omdat veel comics om de zoveel tijd door een andere schrijver worden geschreven is er nog wel eens discrepantie tussen de verhalen. Iets dat erg vaak voorkomt is bijvoorbeeld dat schrijver A beslist dat aunt May (Spider-man’s tante) dood moet omdat…omdat ze nou eenmaal een oud wijf is en volgens de schrijver dood interessanter is dan levend. Schrijver A laat Green Goblin een pompoenbom (waarom eigenlijk pompoenbommen en niet granaatappels?) door haar raam mikken en ze sterft brandend in de armen van Peter Parker die net thuiskomt (het ergste is nog wel dat die bacon-geur zo lang in de gordijnen blijft zitten). Eind slecht, al slecht zou je denken maar dan...
Dan komt schrijver B die vind dat aunt May een belangrijke character is die essentieel is voor Spider-man. Dus bleek de dode aunt May een kloon te zijn geweest en komt de echte May kern-gezond weer aankloppen bij Peter (“Peter, ben je eieren met spek aan het bakken? En waarom is dat raam kapot?”).

Iets anders dat vaak gebeurd is dat schrijver B Spider-man aangevallen laat worden door Venom die hem vanuit een donker hoekje bespringt. Spider-man heeft echter zijn Spider-sense (tm) dat hem waarschuwt voor gevaar en hij weet op tijd weg te springen (“Spider-sense…tingling!”). Echter: schrijver A heeft al jaren geleden bepaald dat Venom het Spider-sense (tm) niet af laat gaan omdat…ja waarom eigenlijk? Omdat Venom een badass (tm) is ofzo, anyway. Het gevolg is dat duizenden puisterige dikke pubers die te weinig zonlicht krijgen in de al-dan-niet digitale pen klimmen om de schrijver hierop te wijzen.

Schrijver B is dan natuurlijk al lang weer gevlucht naar een andere serie waarin Superman een paar kryptoniete sokken draagt die hij van Lois Lane voor Kerst kreeg ofzo. Dit betekent dat schrijver C de rotzooi kan opruimen. Dit wordt dan gedaan door een flashback waarin te zien is dat Spider-man’s Spider-sense (tm) tijdelijk versterkt was door erythropoëtine ofzo.

Naast iets veranderen (May was niet echt maar een kloon) of toevoegen (EPO) kan er ook simpelweg iets worden verwijderd. Weet je nog die nummers waarin Spider-man kon vliegen en uit zijn handen kon schieten? (je denkt natuurlijk dat ik dit verzin, not even!).

Hier is schrijver B weer terug! En deze keer beslist hij dat Ego de levende planeet (tm) in een dronken bui door het ruimte/tijdcontinuüm heen banjert waarbij hij struikelt over de tijdlijn waarin Spider-man kon vliegen enzo. De tijdlijn scheurt en als Ego de volgende morgen wakker wordt in een poel van zijn eigen intergalactische braaksel ziet hij de schade en knoopt hij de lijn snel weer aan elkaar. Jammer genoeg is precies die periode (lees: die nummers) van Spider-man gewist (ik zal eerlijk zijn, dit verzon ik…behalve Ego).

Naast continuïteit kent comics (voornamelijk als gevolg van incompetente schrijvers) dus ook retroactieve continuïteit, ook wel retcon genoemd. Retcon (Ghost in the machine) wordt vaak gebruikt door schrijver B (ook bekend als Chuck Austen) en is het machtigste wapen om comic-lezers zonder relativeringsvermogen kwaad te krijgen. Ook die met relativeringsvermogen trouwens. Wat haat ik die fucking Chuck Austen!

The Postmodern Age 2: Daredevil part 2: Quesada, Mack, Maleev & Bendis

noreply@blogger.com (Choquolage) — Wed, 28 Mar 2007 15:35:00 +0000

In 1998 contracteerde Marvel de uitgeverij Event Comics om een aantal comics te maken die onder de naam Marvel Knights zouden worden uitgegeven. Die comics waren bedoeld voor een volwassener publiek en waren zeer succesvol. De vernieuwde Daredevil had het meeste succes. Joe Quesada, de baas van Event Comics (en zelf een populaire tekenaar) zorgde voor de art maar nog meer bijzonder was dat het verhaal werd geschreven door Kevin Smith. De regisseur van o.a. Clerks, Mallrats en Dogma schreef voor het eerst sinds Frank Miller weer een Daredevil waar de lezers enthousiast over waren. En dit bleek slechts het begin te zijn.

Na Kevin Smith nam de ongeëvenaarde schilder/collagist/schrijver/poëet David Mack het over die tekst en beeld op een unieke manier samen wist te brengen. Daarna was de beurt aan Brian Michael Bendis die werd opgevolgd door Bob Gale, de screenwriter van Back to the Future. Daarna nam Bendis, die ondertussen de meest succesvolle schrijver van Marvel was het weer over en schreef Daredevil 4 jaar lang. Zijn run was zo sterk dat die zelfs werd vergeleken met de voorheen onnavolgbare run van Miller.

David Mack’s art

De Postmodern Age of comics kenmerkt zich volgens mij door het mengen van genres waar DD ook een mooi voorbeeld van is. Hoewel DD begon als een klassieke superhero comic is het nu bijna meer crime noir, mede dankzij de sfeervolle art van Alex Maleev. Daarmee is ook het publiek veranderd, de lezer die alleen senseless superhero violence verwacht en een hekel heeft aan ‘pratende hoofden’ komt bedrogen uit. Zowel in verhaal als in beeld worden er risico’s genomen met nieuwe vormen en gedurfde vondsten.

Zie jij ergens pratende hoofden? …Nou dan!

Met de aanstelling van Kevin Smith als schrijver in 1998 leek er een nieuw tijdperk aangebroken. Door een bekende ster als schrijver binnen te halen gaf Marvel de comic meer credibility, als een regisseur van films comics serieus kon benaderen dan konden anderen dat ook. Kevin Smith bleek dan ook de eerste, na hem schreven onder andere Bob Gale (van Back to the Futere) J. Michael Straczynski (van de scif-fi serie Babylon 5), Allan Heinberg (van The O.C.) en Joss Whedon (van Buffy, Angel en Firefly) comics en Bryan Singer (van The Usual Supspects en X-men 1 en 2) heeft interesse getoond om een X-men comic te schrijven. Maar niet alleen bekende sterren werden comic schrijvers, comic schrijvers werden zelf ook sterren (in de ‘scene’ dan). Er zijn schrijvers die zo populair zijn dat mensen elke comic die ze schrijven kopen zelfs als het een 38-delige ‘Stiltman & Leapfrog: The dishes’ serie zou betreffen. Bendis is hier nog wel het beste voorbeeld van en schreef op een bepaald moment 4 van de bestverkopende comics.

De grote Hollywood-namen schreven meestal maar een beperkt aantal nummers (voordat het volgende film-project weer begon) en ook de comic sterren begonnen steeds meer (enigzins) afgeronde verhalen te schrijven die perfect zijn voor trade paperback formaat. Met een grote naam op de cover konden die zogenaamde graphic novels ook in boekenwinkels en andere ‘echte literaire’ uitstallingen worden gepresenteerd (bekijk de comic-afdeling van Broese bijvoorbeeld eens).

Het mengen van genres van zowel verhaal als art, het binnenhalen van grote namen en het trade paperback/graphic novel formaat zijn allemaal typisch voor de postmodern age. Erg fijn: meer credibility, meer kwaliteit in verhaal, art en uitgave en meer originaliteit, maar aan de andere kant vrees ik toch voor die Steven Spielberg’s Schindler’s childrens list en George Lucas’ Star Wars: Episode VII graphic novels.

The Postmodern Age 2: Daredevil part 1: Stiltman, Kingpin & Oogoperaties

noreply@blogger.com (Choquolage) — Mon, 19 Mar 2007 15:32:00 +0000

Zoals gezegd is het meestal erg lastig om aan te geven waar een bepaalde age ophoudt en wanneer een nieuwe begint. De stijl die de Silver age kenmerkte liep in sommige comics bijvoorbeeld nog door terwijl andere series al Bronze age kenmerken hadden. Hoewel the Modern age voor de meesten kennelijk nog niet voorbij is (als het dat ooit kan zijn) durf ik te stellen dat The Postmodern age eind jaren 90, begin jaren 0 (is daar wel een mooie Nederlandse term voor?) begonnen is. Namelijk met Daredevil #1, uit 1998 wel te verstaan.

Daredevil is eigenlijk Matt Murdock, een blinde advocaat wiens andere zintuigen door een ongeluk bovenmenselijk zijn geworden. ’s Nachts rent en springt hij over de daken van een (on)gure buurt in Manhattan om misdaad te bestrijden. Daredevil begon in 1964 en was toen net zo…uhm, laten we het Silver Age noemen…als Spider-man. De opzet is vrij sterk; een blinde advocaat die ’s nachts het recht in eigen handen neemt. Zie de mogelijkheden tot maatschappij-kritisch commentaar! Het had de lezers kunnen doen denken over vigilantism (scherprechter is echt een lelijk woord), rechtvaardigheid, over gehandicapten en hun rol in de maatschappij en over zelfbeheersing. Helaas kwam dit alles niet op bij de schrijvers en kozen ze ervoor om hem voornamelijk tegen ‘schurken’ als Stiltman (I kid you not) en Leapfrog te laten vechten.

De serie sukkelde verder tot in 1979 de serie vers bloed kreeg in de vorm van een zekere Frank Miller (van onder andere Sin City en 300). Hij introduceerde The Kinpin of crime (eerst een tegenstander van Spider-man) als aartsvijand van DD.

Dit zette de crime noir-toon voor de toekomstige verhalen. Voorheen waren de tegenstanders van DD namelijk nogal lullige gimmick-y losers (sorry Beetle, ik kan er ook niets aan doen) maar Kingpin was anders. Hij was het hoofd van de New Yorkse onderwereld, en had geen krachten of gimmicks (behalve misschien een klein beetje zijn corpulentie).

Hij wist de misdaad zo goed te organiseren dat Matt Murdock de advocaat hem bijna niets kon maken. Murdock kon de bewijzen die hij verzamelde als Daredevil zelden gebruiken in een rechtszaak. Kingpin maakte gebruik van huurmoordenaars als de gewetenloze Bullseye en de geconflicteerde ninja Elektra.

Na Millers laatste DD verhaal (genaamd Born Again, dat voor veel mensen het ultieme DD-verhaal) is zakt de kwaliteit van de serie langzaam weer in. Eind jaren 90 durft een schrijver hem zelfs zijn zicht terug te geven en hem overheidsagent te maken (note to self: post over ‘jumping the shark’). Na dit dieptepunt werd de serie gecancelled en begon die weer bij nummer 1. Volgende keer: Daredevil II: Hollywood-invasie & Postmodernisme

The Postmodern Age 1: Best comic…ever!

noreply@blogger.com (Choquolage) — Tue, 06 Mar 2007 16:30:00 +0000

Ongeveer rond de millenniumwisseling begon er een nieuwe trend in comics. Na de dark age of comics waar het allemaal om de art en de comic als collectible object ging hadden de lezers weer eens zin in ouderwetse kwaliteit, zowel in verhaal als in art. Het lange wachten op kwaliteit als standaard werd erger/minder erg gemaakt door enkele anomalieën in de jaren 80. In 1986 was er namelijk Alan Moore’s Watchmen (En toevallig in precies hetzelfde jaar ook Frank Millers Batman: The Dark Night Returns [waar ik alleen maar over heb gelezen] maar daar wil ik het niet over hebben want die is stom want Batman had een kostuum met tepels in de film). Zowel Watchmen als Batman: DKR hebben bronze age kenmerken (donkere verhalen over enigszins cynische en gewelddadige superhelden) maar zeker Watchmen is de postmoderne comic avant la lettre.

Watchmen is op een (voor die tijd zeker) revolutionaire manier geschreven. Na elk hoofdstuk zit bijvoorbeeld een hoofdstuk uit een biografie, stukken uit een dagboek, een psychiatrisch rapport, een document van defensie of een interview dat ervoor zorgt dat de achtergrond van characters en gebeurtenissen verder wordt uitgediept en de Watchmen-wereld echter aanvoelt. Watchmen bevat ook meta-fictie in de vorm van een piratencomic die in het verhaal wordt gelezen. Deze dient om de traditionele manier van het vertellen van een verhaal in comics te contrasteren tegen die van de daadwerkelijke comic waar die in zit. Ook dient de hoofdpersoon in de piratencomic als contrast voor één van de characters in Watchmen en wordt er in de tekst van de comic commentaar gegeven op gebeurtenissen die zich op hetzelfde moment afspelen in de plaatjes als die comic gelezen wordt.

Watchmen speelt zich af in de Verenigde Staten van 1985 waar de dreiging van de koude oorlog voelbaar is. Superhelden zijn een gegeven hoewel er maar één is die ook echt superkrachten heeft. Het hoofdthema is authoriteit en vigilantism (daar bestaat geen mooie Nederlandse vertaling voor) en wordt het best samengevat in de graffiti die het hele verhaal lang terugkomt: “Who watches the watchmen?”. Maar ook kleinere sociale en psychologische thema’s zijn belangrijk in Watchmen. Moore’s superhelden zijn namelijk mensen met neuroses, psychoses en geloofwaardige drijfveren. Hij ridiculiseert, bekritiseert en brengt een ode aan de archetypische superhelden. Als je comics leest (en zelfs als je ze niet leest want wie kent Superman en Batman niet?) dan valt je op dat de hoofdpersonen in Watchmen gebaseerd zijn op enkele archetypes.

Dr. Manhattan is een man die door een nucleair ongeluk (die zitten kennelijk ook in een klein hoekje) in een soort god is veranderd. Hij heeft controle over niet alleen materie en energie maar ook over tijd en ruimte. Maar deze krachten hebben zijn bewustzijn veranderd en als gevolg voelt hij zich niet meer verbonden met de mensheid. Hoewel hij de iconografie van Superman mist (Manhattan is een kale blauwe naakte man [en aangezien dit eigenlijk een graphic novel i.p.v. een comic is kun je inderdaad zijn…atomische pielemuis zien]) is hij duidelijk een archetypische Superman character. Het is iemand die superieur is aan de normale mensen en for all intents and purposes een alien is. Hij is een studie in menselijkheid, in de definitie daarvan, in goed en kwaad (en of dat überhaupt bestaat) en emotie versus ratio.

Ozymandias was een hyperintelligente jongen die door wilskracht en discipline een soort Übermensch op geestelijk en lichamelijk vlak is geworden. Hij is een strategisch genie en is bereidt om te doen wat hij vind dat nodig is om zijn doelen te bereiken. Hij is de archetypische brainiac die bijna elk superheldenteam wel heeft en is een soort menselijke analoog voor Dr. Manhattan die een technologische Übermensch is.

The Comedian is een getraumatiseerde ex-soldaat die huurling is geworden. Hij is een archetypische bronze age character (die bedacht is in de bronze age, Moore was zijn tijd echt ver vooruit) die sigaren rookt, van vuurwapens houdt en geweld niet verafschuwt. Hij is zeer rechts en nationalistisch (zeg maar gerust racistisch) maar blijkt uiteindelijk een nihilist te zijn die helemaal niets om mensen geeft.

Rorscharch is ook een bronze age character maar duidelijk anders dan The Comedian. Comedian heeft geen ‘onzelfzuchtige’ motieven maar Rorscharch bevecht de misdaad vanuit een verknipt rechtvaardigheidsgevoel. Goed en kwaad zijn voor hem absoluut en het kwaad moet gestraft worden, en hard. De comic character waar hij nog het meest op lijkt is The Punisher (van die slechte film met Dolf Lundgren en van die andere slechte film met Thomas Jane). Hoewel Rorscharch op het eerste gezicht overkomt als een paranoïde psychopaat blijkt hij als eerste door te hebben wat er allemaal aan de hand is.

Nite Owl is een typische Batman character, of eigenlijk een combinatie van Batman en Robin. De eerste Nite Owl was een politieagent die een superheld werd (of zoals ze zichzelf noemen: ‘masked adventurer’). De tweede Nite Owl is dan natuurlijk een soort Robin die is getraind door de eerste. Nite Owl II vetrouwt op zijn gadgets (zoals Batman bijvoorbeeld op zijn batarangs) en zijn vliegende schip met een uilen-design (zoals de batmobile) en ziet Nite Owl I als een soort substituut vader. Maar qua karakter lijkt hij verder echter niet op Batman of Robin en is hij min of meer de ‘everyman’ met wie de lezer zich (waarschijnlijk) het meest gemakkelijk kan identificeren.

Silk Spectre is ook een identiteit die door is gegeven. De eerste Silk Spectre is geïnspireerd door een niet erg archetypisch DC character (Black Canary). Silk Spectre I was 18 jaar toen ze begon en was misschien nog wel meer een sekssymbool dan een superheldin. Ze krijgt een dochter en zodra die oud genoeg is pushed ze die de superhelden-bussiness in. Daarbij gedraagt ze zich meer als haar agent dan als haar moeder. Silk Spectre II is een sterke onafhankelijke liberale vrouw die het niet eens is met de manier waarop haar moeder haar status als sekssymbool gebruikte om te krijgen wat ze wilde.

Het plot, de verhaaltechnieken, de characters, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de tekeningen van Dave Gibbons die al even overdacht en gelaagd te werk is gegaan als Alan Moore. De designs, gebruik van klassieke comic-technieken om sfeer over te brengen en een hoeveelheid symboliek die honderden leesbeurten nodig heeft om compleet doorzien te worden.
Maar het verhaal en de art (en de full frontal naakte man) is niet eens hetgene dat Watchmen DE BESTE COMIC OOIT maakt. Het unieke aan Watchmen is dat het de krachten van het medium comic optimaal (en soms voorbij optimaal) gebruikt. En hoewel ik benieuwd ben naar de film die ervan gemaakt gaat worden (na 20 jaar!) weet ik dat die daarom nooit in de buurt kan komen van de comic. Dus leest de comic! Wij hebben thuis twee exemplaren, just in case.

Postmodern Age 0: prologue

noreply@blogger.com (Choquolage) — Mon, 05 Mar 2007 16:27:00 +0000

Het is moeilijk om te zeggen wanneer een age of comics begint of eindigt. Voor de Golden, Silver, Bronze en Modern Age is dit grofweg nog wel te doen hoewel the Modern age nog niet is afgelopen voor velen. Wat dat betreft is het voor comics niet anders dan voor andere kunstvormen (“Willem, comics een kunstvorm, dat is belachelijk!”) waarbij het begin en het einde van stromingen ook wordt betwist. En ook bij comics zijn de fans, makers, en ‘experts’ het niet met elkaar eens maar ook onderling (en vooral onder de fans) is er nogal wat discussie over de ages.

Maar toch durf ik als ‘expert’ (de aanhalingstekens zijn als het ware een soort van krommende wijsvingers die op hun beurt weer een sarcastische knipoog of korrel zout voorstellen) te zeggen dat de Modern age is afgelopen. “Maar welke age is dit dan?”, zul je je ongetwijfeld onmiddellijk afvragen (om deze hele zin zitten eigenlijk onzichtbare aanhalingstekens). Nou, the Post-modern age natuurlijk!

Volgende keer verder met de Postmodern age (sort of) en al meteen met…DE BESTE COMIC OOIT! Stay tuned.

Modern age: Why the 90’s sucked beyond belief (or: Thank you Liefeld!)

noreply@blogger.com (Choquolage) — Mon, 26 Feb 2007 16:21:00 +0000

Begin jaren 90 werkten er verschillende populaire artiesten bij Marvel die ontevreden waren. Ze vonden het niet eerlijk dat alles dat zij bedachten het eigendom van Marvel bleef. Een aantal van deze artiesten bedacht een oplossing en ze vormden een nieuwe uitgeverij, Image comics. Bij Image comics bleef alles dat een artiest creëerde zijn of haar eigendom. Spawn van Tod McFarlane was het eerste grote succes. McFarlane was een zeer populaire tekenaar van Spider-man. Hij had een zeer unieke en herkenbare stijl waarbij hij Spider-man tekende in de meest bizarre gedraaide poses.

Hij was zo populair dat veel mensen de comics puur voor zijn tekeningen kochten. Dit was één van de redenen waarom Spawn in eerste instantie enorm succesvol was. De andere reden was dat het de jaren 90 waren en Image comics de fans precies gaven wat ze dachten te willen. Spawn was namelijk een zwarte (hoewel je dat niet zag omdat hij eigenlijk een ondood brandwondenslachtoffer was) bad-ass anti-held zonder scrupules, met enorme geweren en met ultra-geweldadige neigingen.

Eigenlijk was dat de strekking van de meeste characters in series van Image. Elke zichzelf respecterende Image serie had of het woord ‘blood’ (Bloodpool, Bloodstrike, Wolfblood, Youngblood) of ‘force’ (Strykeforce, Cyberforce, Freakforce) in de titel. Verder had je natuurlijk de geweldadige anti-helden nodig en die werden beter naarmate ze meer bionische ledematen hadden en ze grotere geweren hadden. De tekenaar Rob Liefeld (van onder andere Youngblood) was hier toch wel de onbetwiste meester in. Zijn creatie Cable was nog in zijn tijd bij Marvel maar was toen wel het summum van wat men later een Image-character zou noemen (hoewel het woord character misschien misleidend is aangezien dat nou juist precies is wat ze missen). Cable was zeer gewelddadig en deinsde er niet voor terug om zijn vijanden permanent uit de weg te ruimen, hij had niet alleen een bionische arm maar ook een bionisch oog (dat licht gaf in het donker, als je hem tenminste lang genoeg onder de lamp had gehouden) en hield nogal van reusachtige geweren.

Het ging dus allemaal om image. En omdat het bij Image om image ging was de art belangrijker dan het verhaal (welk verhaal?). Om meer te verkopen gebruikte ze dan ook voornamelijk trucs als alternate covers (Gen13 #1 had maarliefst 13 verschillende covers) en gimmick covers (embossed fold-out foil covers). De ‘completists’ onder de fans voelde de neurotische drang om alle versies van hun favoriete comics te bemachtigen (en vooral de ultra-zeldzame!) en de handelaren onder de fans zagen dat er geld te verdienen viel (door de juiste comics te kopen voor de originele prijs en die later te verkopen als ze veel waard waren).

De comic-industrie speelde hier hebberig op in. Vooral Image probeerden comics nog meer collectible te maken met hun alternate en gimmick covers maar vergaten daarbij de genadeloze marktwerking van vraag en aanbod. Ze creëerden comics in overvloed en schreeuwden steeds harder hoe zeldzaam en waardevol die wel niet zouden worden terwijl ze er steeds meer van gingen drukken. Dit kon natuurlijk nooit lang goed gaan en dat deed het dan ook niet. De markt stortte in; de verkoop kelderde, in Amerika moesten veel comic-stores sluiten, uitgeverijen moesten series cancelen en mensen ontslaan en in 1996 vroeg Marvel zelfs faillissement aan.

Uiteindelijk kwam het allemaal weer goed, hoewel de industrie de klap nog steeds niet helemaal te boven is gekomen. Die periode, ook wel the Dark Age of comics genoemd, boezemt de industrie nog steeds angst in…
En maar goed ook! Want als er ooit weer een tijd komt dat nummer 1 van CyberBloodStrikeForce 50 alternate covers heeft dan reis ik persoonlijk naar Amerika om Rob Liefeld daarvoor te bedanken d.m.v. enkele strategisch geplaatste messteken in het gezicht.

The face of the Dark Age of comics: Thank you Rob!

Bronze Age part 3: Why the 90’s sucked even more

noreply@blogger.com (Choquolage) — Fri, 16 Feb 2007 16:13:00 +0000

De jaren 90 was een tijd van creatieve stilstand. Wat zeg ik? Creatieve achteruitgang! De uitgeverijen hadden duidelijk last van het vorm-boven-inhoud syndroom. Wat er werd geschreven was het creatieve equivalent van in de magnetron opgewarmd braaksel…van dat gallige braaksel, zonder de echte etensresten om het ‘bod’ te geven. Maar wel goed gepresenteerd. Op een bedje van eikenbladsla, gemarineerd in witte truffelolie met een garnering van gekonfijte steureitjes. Enfin, je snapt me wel.

De in gimmicks-gehulde clichés bevonden zich namelijk tussen foil-embossed, holographic variant edition, signed exclusive covers. En niet alleen nummer 400 van de Fantastic Four kreeg een speciale cover, maar ook #404 (nog een 4), #407 (de dood van Mr. Fantastic’s evil twin), #410 (een tiental) en #412 (1-jarige jubileum van #400).

Ik gebruik Fantastic Four als voorbeeld omdat het één van de zogenaamde flag-ship titels van Marvel is én omdat het een perfect voorbeeld is van de creatieve malaise van de jaren 90. Spider-man had de bizar slechte ‘clone saga’ (waar de lezers er achter kwamen dat ze sinds de jaren 70 eigenlijk de verhalen van een kloon hadden gelezen, I kid you not), X-Men kreeg een ongekend aantal spin-offs (zonder al te sterke uitgangspunten, zoals Joey van Friends eigenlijk)

Zoals X-Force (X-Men: boze pubers), Excalibur (X-Men: in Engeland), X-Men 2099 (X-Men: in 2099) en X-Factor (X-Men: bureaucraten) maar Fantastic Four gebruikte de meest doorzichtige strategie (glitter-covers) om de meest offensief slechte pulp te verkopen.

Vanaf #356 begon Tom DeFalco (niet geheel ontoevallig ook editor-in-chief bij Marvel) Fantatic Four te schrijven. Hij haalde de meest afgezaagde cliché-plots nog eens uit de archieven alsof het een Backstreet Boys nummer betrof dat nog een ‘this is the night, everythings gonna be alright’ en een ‘throw your hands in the air like you just don’t care’ nodig had.
Zo kreeg The Human Torch de ‘dark & brooding’ treatment na zijn gevecht met een evil twin. The Thing was al misvormd en sacherijnig en werd nu misvormd met een litteken en nog sacherijniger. The Invisible Woman kreeg een slechte persoonlijkheid en kleedde zich als gevolg sletteriger. Haar kind, Franklin werd ontvoerd naar een post-apocalyptische toekomst (is there any other?), groeide daar op en kwam terug als boze puber en zijn vader, Mister Fantastic kreeg de ultieme 90’s treatment…hij stierf samen met zijn aartsvijand Doctor Doom (what’s in a name?).

Human Torch: “Ik heb me tot nu toe ingehouden! Ik heb geprobeerd kalm te blijven! Maar dat mis nu afgelopen!”

The Thing: “Wat denk je?!”

Invisible Woman: “…”

Franklin: “Mijn speelgoed bestond uit een psionisch zwaard en een plasma-geweer.”

Mr. Fantastic & Doom: “Door je te vernietigen!”

Ironisch genoeg werden al deze standaard-plots teruggedraaid door het cliché van een cliché; het ultra-krachtige kleinkind van Mr. Fantastic en Invisible Woman uit de toekomst (Hyperstorm) [1] genas Thing’s litteken, bracht Mr. Fantastic terug, zorgde dat Franklin weer een klein kind werd [2] en genas Invisible Woman van haar slechtheid én sletterigheid waarmee Torch ook weer blij was.

Why the 90’s suck, exhibit B: Fantastic Four #356-414

Bronze age part 2: Why the 90’s sucked

noreply@blogger.com (Choquolage) — Mon, 12 Feb 2007 16:01:00 +0000

Zoals te lezen was in de vorige post (wel opletten hoor!) werden de verhalen in the bronze age serieuzer. Jean Grey offerde zichzelf op in X-men (en kwam jaren later weer terug en stierf weer en kwam weer terug en stierf weer en….), Gwen Stacy (Spider-man’s toenmalige vriendin) brak haar nek en the Invisible Woman (die onzichtbare van Fantastic Four) kreeg een miskraam. De dood had haar intrede gedaan in comics. In eerste instantie gaf dit de verhalen een nieuwe spanning, niemand was immers meer veilig, maar later ging het mis.

Vanaf eind jaren 80 tot midden jaren 90 was moord en doodslag het middel om een comic populair te maken, dit dachten de makers tenminste. Uitgeverij DC kreeg het na Marvel ook door en in DC’s grootste verhalen van de jaren 90 werd Batman’s rug gebroken [1] (en trok een veel gewelddadigere man het kostuum aan), werd Robin bruut vermoord [2] (lezers konden via telefoon stemmen of ze hem al dan niet dood wilden, een meerderheid zei ja) en haalde de zogenaamde dood van Superman [3] zelfs het Amerikaanse nieuws.

Maar er werd niet alleen gemoord door de super-villains. Ook de helden zelf kregen een scherper randje. In de jaren 90 waren het vooral de anti-helden die populair waren. Characters zoals Wolverine en Punisher die de schurken respectievelijk liever het hoofd afhakten of afschoten. Om de verkoop te bevorderen kreeg Wolverine elke maand wel een gastrol in drie series en to top it all of kreeg Punisher zelfs zijn eigen serie. Wolverine was dan nog wel een nobele man die soms moeite had het beest in hem onder controle te houden maar Punisher was eigenlijk voornamelijk een tegenstander. Zijn shtick was dat hij maffiosi en bankrovers vermoorde en vocht met superhelden die het daar niet mee eens waren. Maar ineens was hij de hoofdrolspeler, de held. Dit was een perfect voorbeeld van de ‘grim-‘n-gritty’ hype

gone wrong. Hij was nu de tegenstander in zijn eigen serie! Had werkelijk niemand eraan gedacht dat de crux van zijn succes niet zou werken in een eigen serie?

Kennelijk niet, want het werd erger. Er was een punt waarop elke nieuwe held een antiheld was en elke bestaande held zijn baard en haren liet groeien en een lange regenjas aantrok. Een persoonlijkheid was niet echt nodig, zolang ze maar ‘dark and brooding’ (donker en broedend…een beetje zoals de Alien Queen) waren. Het schoolvoorbeeld hiervan is Gambit, een nieuwe X-man die in 1990 werd geïntroduceerd. Hij had de typische kenmerken van de antiheld;

-Moreel ambigu? Check (hij was een dief die van de rijken stal)
-Motor en sigaretten? Check (alleen Wolverine was stoerder, die had een Harley en sigaren)
-Lang haar en lange regenjas? Check
-Mysterieus verleden? Check (Alle 'coole' characters bleken hem met terugwerkende kracht te kennen)

Why the 90’s suck, exhibit A: Gambit

Bronze age part 1: Een Canadese, een Ierse en een Russische mutant stappen een bar binnen...

noreply@blogger.com (Choquolage) — Wed, 07 Feb 2007 15:55:00 +0000

In de jaren 70 werd de Comics Code voor het eerst aangepast en werden niet-superhelden comics, waaronder veel horror-achtige comics populairder (zoals de recent verfilmde Ghost Rider en Man-Thing). De verhalen werden serieuzer en maatschappelijke problemen kwamen (op een niet-racistische manier) aan bod. Het werd wel ‘the bronze age’ of 'the modern age’ genoemd. In die tijd verscheen de eerste revampte X-men. Het eerste nummer van de originele X-men is uit 1962 maar de serie liep in the silver age minder goed dan de veel succesvollere Fantastic Four en Spider-man.

In 1975 begon een toen nog onbekende schrijver (Chris Claremont) met een nieuw team van X-men. Het team was van een haast belachelijk etnisch correcte samenstelling. Het originele, compleet Amerikaanse team werd vervangen door een Canadees, een Ier, een Japanner, een Duitser, een Rus, een Afrikaanse en een ‘native American’. Eén Amerikaan mocht blijven, wel als leider uiteraard.

De nieuwe X-men zou nog jarenlang de bestverkopende comic blijken en ‘The Dark Phoenix Saga’ (Jean Grey wordt gecorrumpeerd door haar kracht, de comic is anders dan de film) en ‘Days of Future Past’ (waarin de X-men een donkere toekomst te zien krijgen) worden tot enkele van de beste superhelden verhalen gerekend.

Silver Age: Perfecte helden, minder perfecte helden en praatzieke idoten.

noreply@blogger.com (Choquolage) — Wed, 31 Jan 2007 15:52:00 +0000

Er zijn twee uitgeverijen in comics die al jaren de grootste zijn, namelijk Marvel Comics en DC. Dit zijn voor comics wat de Beatles en de Stones voor muziek waren. DC kwam in 1938 met Action Comics #1 met daarin Superman (Action Comics loopt nog steeds en dus al 69 jaar!). Door de populariteit van een Superman tv-serie in de jaren 50 kwam DC met steeds meer superhelden. Dit waren onfeilbare iconische helden met als bekendste Superman, Batman en Wonder Woman.

Maar in 1961 kwam Marvel Comics met de comic Fantastic Four. Waar de helden in de DC comics nogal perfect waren waren die van Marvel menselijker. Ze hadden voor het eerst angsten en slechte eigenschappen. Ook in Hulk (een monster als hoofdpersoon), Spider-man (een nerdy student met alle problemen die een tiener heeft) en X-men (genetische minderheden) bleek deze formule zeer succesvol.

In the golden age was het verhaal van een comic minder belangrijk, zolang het leuk was hoefde het niet goed te zijn (lezers waren ook niet zo kritisch). In the silver age echter waren er geregeld comics met een goed (of in ieder geval beter) verhaal. Dit neemt niet weg dat er toch nog erg veel troep werd geschreven, maar deze troep had in tegenstelling tot in the golden age wel pretenties. En…

Pretenties + gebrek aan talent = dialogen (of monologen) als deze:

(klik op de plaatjes om ze groter te maken)

“No! The power flows back to the child-monster! Soon we will be approximate equals in power! I Cannot - - I dare not face his wrath and that of the two ex-avengers whom I have harmed! “

'approximate equals in power'...?

“Modred, Modred, hear me now! You were a mage - - a mystic before sampling sorcerous fruits whose nectar robbed you of your senses. But if any of your arcane art remains within the reaches of your addled brain, use it now!”

'before sampling sorcerous fruits'...what!?

Een duidelijk geval van emergentie lijkt me…of demergentie dus eigenlijk.

Golden Age: Racisme, Misogynisme en Robin’s (te) kleine onderbroekje

noreply@blogger.com (Choquolage) — Fri, 26 Jan 2007 15:44:00 +0000

In de jaren 30 en 40 bleken comics erg populair, het was zeer goedkoop entertainment tijdens de oorlog. De eerste echte superheld (Superman) werd geboren in wat ook wel ‘the golden age of comics’ wordt genoemd. Eind jaren 40 en begin jaren 50 waren de horror en crime comics (zoals Tales from the crypt en The Haunt of Fear) vooral populair. Maar door het boek ‘Seduction of the Innocent’ van een gefrustreerde psychiater genaamd Frederic Wertham kwam daar een eind aan. Misdaad, drugsgebruik en slechte cijfers bij (voornamelijk) jongeren waren volgens hem direct te wijten aan de sadistische en homosexuele ondertoon van die comics. Het (wel extreem) kleine onderbroekje van Robin en zijn (toch wel ietwat dubieuze) relatie met Batman hadden publieke comic-verbrandingen en in sommige steden zelfs een algeheel verbod op comics tot gevolg.

Hoe belachelijk zijn ideeën ook klinken, nog belachelijker is dat ze bij nader inzien toch wel ergens op zijn gebaseerd. Zo zag hij in Batman een verborgen homosexuele context die er best wel eens (al dan niet bewust) in kan zijn geschreven. Een oudere rijke man in spandex die een half-naakte jongen onder zijn hoede neemt (en dan heb ik het nog niet eens over de bat-pole en de bat-cave…)? Wonder Woman had volgens Wertham een bondage context die door haar bedenker zelfs werd bevestigd. Er ging vrijwel geen nummer van Wonder Woman voorbij zonder dat er iemand in werd vastgebonden.

Maar nog belachelijker dan het feit dat sommige van Wertham’s aanames ergens op gebaseerd bleken is wel dat hij en vrijwel iedereen in die tijd het echte kwaad in comics niet zagen. En dan bedoel ik niet eens het geweld en de ranzigheid van de horror en crime comics. Het echte kwaad zat hem in de superhelden comics.

Typolad heeft op zijn site een indrukwekkende hoeveelheid bewijsmateriaal verzameld. Een selectie:

(klik op de plaatjes om ze groter te zien)

Bewijsstuk A: Racisme

Bewijsstuk B: Misogynie

Bewijsstuk C: Debiele onwaarheden

Dus Japanners mag je slappen, vrouwen zijn slaafs, emotioneel en incompetent en positieve en negatieve polen stoten elkaar af? Maar gelukkig heeft dr. Wertham er wel voor gezorgd dat Robin’s broekje nooit korter is geworden, en daar mag iedereen hem dankbaar voor zijn. Nou ja, iedereen behalve Batman dan…

Whaaa! Het einde van 'The Clone Saga'!...oh...sorry.

noreply@blogger.com (Choquolage) — Tue, 23 Jan 2007 14:39:00 +0000

Whaaa! Deze week ligt Ultimate Spider-man #104 in de schappen! De conclusie van de nu al legendarische run van Bendis en Bagley die het record van Lee en Kirby heeft verbroken!...Oh wacht, niemand weet waar ik het over heb natuurlijk. Weet je wat? In een poging de enkele lezers die na het muziek-geweld van december zijn overgebleven ook weg te jagen zal ik het eens over comics gaan hebben!

Iedereen die in onze slaapkamer is geweest weet dat ik Amerikaanse comics lees (uhm..dat weet je dan door de boekenkasten die ermee vol staan). Maar in tegenstelling tot muziek zijn comics niet echt done. Dat is eigenlijk wel jammer want ze kunnen toch ook erg goed (of op zijn minst interessant) zijn. En zo niet goed, dan wel leuk.

De geschiedenis van Amerikaanse comics en voornamelijk van de superhelden comics wordt aan de hand van verschillende periodes verdeeld. Van 1930 tot ongeveer 1960 werd ‘the golden age’ genoemd, van 1960 tot ongeveer 1970 is ‘the silver age’, van ongeveer 1970 tot midden jaren 80 ‘the bronze age’, van midden jaren 80 tot eind jaren 90 ‘the modern age’ en vanaf het begin van dit millennium is de periode begonnen die later ongetwijfeld ‘the postmodern age’ genoemd zal worden. Vanaf nu elke keer een post over een comic-age. Be warned!

Volgende keer: The Golden Age: Racisme, Misogynisme en Robin’s (te) kleine onderbroekje.